یکم- روایت روزنامه شرق را از منازعه عدالت طالبانه بر و بچ ایپنا با مدیر دستگاه فوتبال کشور بخونید :
« نامه تشكرآميز اعضاى تحريريه پاس جوان و ايپنا به سردار مقدم، فرمانده نيروى انتظامى در پى نامه او به رئيس سازمان تربيت بدنى و فدراسيون فوتبال در اعتراض به عدم اختصاص سهميه خبرنگارى به ايپنا و پاس جوان، قابل توجه و پيگيرى است. ماجرا از زمانى آغاز شد كه محمود(محمد؟!) دادكان در يك برنامه تلويزيونى با صراحت اعلام كرد از ميان تمام روزنامه هاى ورزشى تنها به پاس جوان سهميه حضور در جام جهانى را اعطا نكرده است، اعتراضى كه اشتباهى بزرگ در استراتژى او در جنگ آشكار وى با مصطفى آجورلو مدير پاس به نظر مى رسد. با اين جملات، فرمانده نيروى انتظامى با نامه اى تحكم آميز به ميدان آمده و خواستار اعطاى سهميه به رسانه نيروى انتظامى شده است. در اين راستا شنيده مى  شود محمد دادكان به زودى جلسه اى را با وزير ارشاد (با موضوع كلى روزنامه هاى ورزشى) برگزار خواهد كرد كه صد البته بعيد است بتواند كمكى به مقاومت در برابر درخواست فرمانده نيروى انتظامى باشد... نكته باريك تر از مو اينجاست كه عده زيادى از افراد درگير فوتبال هنوز درك نمى كنند كه چرا رئيس فدراسيون فوتبال ايران در اين برهه به شدت حساس بايد درگير مسائلى پيش پا افتاده، ذهن گير و كوچك مثل رو كم كنى با يك مدير باشگاه و يك رسانه باشد. سياستى كه فقط باعث افزايش تنش در فضاى فوتبال است. راستى پيروزى دادكان در اين ميدان واقعى است؟»

دوم- امشب شب یلداست.... یلدا به خیر باشد.

آخرین ایران ورزشی سیامک و شاهین رحمانی امروز منتشر شد.
با اینکه از لحاظ فکری اختلاف نظرهایی داشتیم ، اما معتقدم بهترین و حرفه ای ترین روزنامه نگاران ورزشی ایران بودند... سیامک که بسیار خوب می نوشت ، شاهین که با سکوت خود منتقدان را وادار به موضعی انفعالی می کرد و... محمد شهرابی که دوستش دارم ...

آخرین صفحه ایران ورزشی تیم قبلی را ببنید:

"المسافر و کلالمجنون"

حکایت ماست، که برماست. شاید برویم از این خانه و بی خانمان ... یا با خانمانی دیگر بیاییم. الان اصن روحیه ندارم که درباره مهندسی بنا با شما صحبت کنم ... از این به بعد می خواهم کوتاه بنویسم...
دنیا سفر است و حضر ... در سفر و در حضر ... مسافر هم حکما دیوانه ... می شود دم گرفت... دیوانه دیوانه... هستم قلندری... مستانه مستانه ... می روم به سوی میخانه... ( اصن هم مهم نیست که قافیه اش جور نباشد.

یا علی مددی

صاحب این وبلاگ عنصری معلوم الحال است که ما سعی کردیم با کوبیدن این داغ ننگ ، حالشو  بگیریم...او که بارها در گزارش ها و یادداشت هایش برعلیه رییس محترم فدارسیون فوتبال اقدام نموده است ، باید دهانش خورد شود... می فهمی یا نه...
یک هکر هوادار محمد دادکان

ورزشگاه دیدار تیم ملی ایران - مکزیک در نورنبرگ آلمان هنوز آماده نیست.

 با برف پذیرایم شو
با خاطری آسوده:
هر بار که شانه به شانه ی درخت ِ توت
تابستان را زیر ِ پا گذاشتم
جوانترین برگش
به فریاد آمد.

الان  بغض دارم.... بابای امید ، علیرضا برادران نجار ، سید حسن‌ شیرازی‌‌ و...
وقتی به امید زنگ زدم ... با حالتی هراسناک از من نشانی پدرش را می پرسید که در لیست شهدا است... و وقتی با بغض و ترس گفتم در لیستی که من دارم حاج آقا محدث است ... انگار خالی شده بود و گفت... بابای منه ... و زد زیر گریه ...

خدا....

 تسلیت ایپنا را بخونید....

سوگنوشته خبرگزاری فارس برای عکاس و خبرنگار شهیدش

سوگ نوشته ایسنا برای شهدای خبرنگار و عکاسش 

دوم- کار بسیار دارم... دیروز در جلسه ای با یکی از معاونین وزراتخانه ها پیشنهاد فعالیت در هفته نامه آن وزارتخانه را رد کردم... آقای معاون وزیر هم از دوستان پدر بودند که از بچه گی مرا می شناخت... به قول خودش نمودار رشد مرا می دیده... بسیار خوشحال شد از اینکه روزنامه نگار هستم و در خبرگزاری و روزنامه مسئولیت دارم... مسائلی را  گفت ... هشدار و انذار داد... کلا انسان دوست داشتنی است...

سهراب از کابل آمده بود... با شمایلی که کاملا او را متمایز از دیگر همزبانان افغانی می کرد  . شیرین پارسی سخن می گفت و لحن محزونی داشت ، البته با غم لبخندی که این روزها جزء میمیک چهره آنهاست.
 روشنفکر افغان ، در  مورد رسانه های آن ولایت سخن گفت و اینکه هیچ رسانه دیداری و شنیداری در افغانستان دولتی نیست و همه آنها به طور خصوصی فعالیت می کنند. خودش هم در یکی از این رادیو ها کار می کند ، آن طور که فهمیدم معادل مسئولیت او در ایران ، کارگردانی برنامه های رادیویی است.
 وقتی خواستم عکسی به یادگار از او بردارم ، ممانعت کرد  و دلیلش را گفت که البته می ماند پیش خودم... قبول کردم و اصرار نکردم.

وقتی در مورد افغانستان سخن می گفت با لحن محزون ، واقعا عمق مصیبتی که بر این قوم همزبان رفته را می فهمیدی در مکث کلاماتش  و و اگویه هاش.

سهراب  به زبان انگلیسی تسلط کامل دارد و وبلاگ نویسی زبر دست است. با او در مورد مسائل زیادی صحبت کردم .... 
دوست خوبی یافتم از کشوری که بسیار آرزو دارم به آن سفر کنم و به قول افغان ها چکر.
وقتی می رفت بیرون از خبرگزاری  به رسم خوش افغان ها با من رو بوسی کرد و رفت...
امید دارم که سهراب را خارج از دنیای مجازی اینترنت ببینم و با او گپ بزنم.

شاد زی سهراب

یکم- بالاخره ایپنا  از لحاظ نفر در زمینه عکاسی به جایگاه خوبی رسید. رسول از امروز با ماست( منظور از ماست، یک تولید لبنی نیست.) یک ذره شبیه شهید ارنستو چه گورا ست. حدا از ما و از رسول قبول کنه...

 دوم- من درگیر چند تا گزارش خفن هستم... تا لب جان ( نه لب جوی ) در نقد محمد دادکان می کوشم.

 سوم- یک آدمی که از سر اتفاق روزنامه نگار است در صدد تخریب من بر آماده... خدا او را لعنت کند و به راه راست( همون جناح راست) هدایت کنه.

چهارم- یک خورده ای کار دارم...