اول- ...

دوم- این هم یک جور از زندگی است. من از شورای سردبیری خبرگزاری ایپنا و روزنامه پاس جوان استعفا دادم. با خاطرات و آموختگي ها و دانستگي هايش. راه جدید در پیش است. مث زندگی می ماند؛ ممكن است چند روزي نباشم. اما وقتي بيايم. با قدرت شروع مي كنم . فكرهايي هم دارم. شايد يك سايت اينترنتي.

سوم- الان احساس خوبي دارم. مث اينكه سبك شدم.

این روز ها برای دیدن فیلم راغب (راقب) ترم تا خواندن کتاب.
دی شب فیلم خاطرات یک گیشا را دیدم... سایوری فرزند یک خانواده فقیر ژاپنی که در دهکده ای ماهیگیری زندگی می کنند، به گیشاخانه ای در کیوتو فروخته می شود. زیبایی او در گیشاخانه باعث تحریک حسادت ، گیشای ارشد، شده و زمینه ساز رفتار بد وی با سایوری می شود. سایوری برای رهایی از چنگ وی، خود را تحت حمایت رقیب او قرار می دهد و به زودی تبدیل به معروف ترین گیشای ژاپن می شود. او دیگر قادر است تا قوی ترین مردان را جذب خود کند، اما عشق خود به تنها مردی که نتوانسته او را به طرف خود بکشاند، را نمی تواند از فکر خود خارج کند. اما نزدیک شدن جنگ جهانی دوم زندگی همه را دگرگون می کند.
فیلم بسیار ساده بود و حتی در بعضی مواقع خسته کننده. محور داستان اما بسیار پر قدرت کشش های عاطفی موجود را منتقل می کرد. فیلم خوبی بود ، ارزشش را داشت تا ساعت ۳ نمیه شب بیدار بمانم...

 

عکسی که مشاهده می کنید در واقع گروه اعزامی خبرنگاران ایپنا و پاس جوان به جام جهانی است. دو نفری که با علامت چیز مشخص شده اند به دلیل مقرارات صدور روادید توسط جمهوری آلمانستان می بایست حتمن متاهل می شدند. به همین دلیل دوستان دست به کار شدند و تاهل اختیار کردند(خدا قبول کنه...)
 یک سوال فلسفی: راستی رفتن به جام جهانی ارزش چنین کار خطیری را داشت...

عکسی که مشاهده می کنید، یکی از نخبگان و روشنفکرانی است که به واسطه خواندن بیش از اندازه کتاب ، محتویات ذهن خود را در یک جایی خالی کرده است.

نکته: سردبیر هیچ گونه مسئولیتی در قبال انتشار این عکس ندارد. ضمنا عکس های دیگری هم وجود داشت که در صورت هر گونه شکایت منتشر خواهد شد.( ما با آبروی کسی بازی نکردیم...)

 

یکم- از آن جا که ما جزء حریان کج اندیش معاند هستیم و مشغول قبر کنی، دوستان هم قول داده اند زوایای دیگری از زندگی داش آکل را منتشر کنند ، تنها فرزند تختی در نامه به اهالی کشتی که نسخه ای از آن در اختیار ساعت صفر قرار گرفت؛ هر هرگونه فروش مدال های بابا را تکذیب کرد و به طعنه به جریان راست اندیش همیشه موافق گفت: « مى توانم حدس بزنم اين جماعت كه چنين بى پروا مى نويسند در پستو و درگوش هم چه ها كه نمى گويند.»
متن کامل نامه بابک به این شرح است:
«تصميم نداشتم هيچ پاسخى بگويم. مصمم بودم تا به انتها سكوت كنم. اما سيل اتهامات گويى پايان ندارد. امروز ديگر خبر روشن است؛ تاراج ماترك جهان پهلوان يا تيترهاى سوزناك و مشابه. اصلاً در مورد صحت خبر به ترديد افتاده ام و نمى دانم ماجرا از چه قرار است. دروغ پشت دروغ. سايتى ادعا مى كند خبر را از من شنيده است. ديگرى مدعى مصاحبه نكرده اى است و همينطور مثل مسلسل... به اصل خبر هم شك كرده ام. انگار بايد حسرت شنيدن يا خواندن حرف دقيق و روشن را از اين جماعت به گور برد. بگذريم از اينكه چرا شناسنامه اش نزد من نيست و چرا كسى سال ها قبل در ازاى طلب مبلغ هنگفتى حاضر به فروش آن بود كه نمى دانم اين معامله سودآور براى او به انجام رسيد يا نه. و از اين خيل چيزها بسيار است، كه بگذريم. اما آنچه از جهان پهلوان يعنى پدرم به من ارث رسيده، جداى از نام نيكش، چند سوغاتى بوده كه از فرنگ به ارمغان آورده بود و تعدادى لوح مدال هايش.همراه اينها آلبوم هاى عكس مفصل خانوادگى و غيرخانوادگى هم بوده و چندپاره چيز ديگر، مثلاً كفش كشتى كه از الكساندر مدويد هديه گرفته. بخش بزرگى از اينها در آتش سوزى سال ۶۳ منزل ما (يعنى من و مادرم) سوخت و دود هوا شد.

اين هم من درآوردى نيست و با رجوع به روزنامه كثيرالانتشار آن روزگار يعنى كيهان قابل اثبات و استناد است. آنچه از آتش جان به در برد پيراهن و پولوور و كراوات اش بود و چند سوغات فرنگ فوق الذكر كه پدربزرگم (يعنى پدر مادر) از آنها در اتاق پشتى خانه قديمى نگهدارى مى كرد.پلوور را به آقاى طالقانى دادم در دوره پيشين رياستش براى موزه كشتى به سال ۷۷ يا ۷۸. پولى هم رد و بدل نشد، قرار هم نبود كه بشود. خودش هم زنده است مثل شاخ شمشاد كه اگر ذهنش يارى كند مى تواند گواه باشد. اصل مدال ها كه پى درپى مورد استناد آقايان بوده قاعدتاً نبايد دست كسى باشد چون پدرم هديه كرد به موزه امام رضا(ع) و نوشت كه در ۱۸سالگى بابك تصميم بگيرد. آرزوى كودكانه ام اين بود كه هجده سالگى رسيده نرسيده مدال ها را بكشانم به كنج اتاقم. اما در آتش سوزى انگار خيالات خوش كودكانه ام هم سوخت و من هم از صرافت افتادم كه آنجا جاى بهترى است. من نفهميدم حرف حساب اين آه و ناله ها چيست؟ راستش دغدغه فهميدنش را هم ندارم. بى ترديد در نفس قضيه كسى ايرادى نداشت كه بالاخره كميته المپيك بايد در برپايى موزه گسترده اى براى ورزش و ورزش ملى اين مملكت بكوشد و اهتمام ورزد.اما سوزوگداز آن قوم انگار بر سر مبلغ است كه كميته المپيك مى بايست به آن مى افزوده. چون مى خواهم اين افسانه پردازى هاى ريز و درشت پايان يابد (مى توانم حدس بزنم اين جماعت كه چنين بى پروا مى نويسند در پستو و درگوش هم چه ها كه نمى گويند) يك بار و براى هميشه مى گويم هيچ دخالتى در اين داستان به اصطلاح معامله ندارم و نداشته ام و نمى دانم اين واژه موسع خانواده دلالت بر چه كسى يا كسانى دارد. و دلم مى خواهد نظر مسئولان فرهنگى را كه دست و دلشان براى يك خط از يك كتاب مى لرزد به اين موضوع جلب كنم كه در نتيجه سياست هاى كورشو و لال شو است كه بى حرمتى و توهين هايى در اين حد و اندازه مى تواند به سوژه هاى داغ و دهان سوز بدل شود.»
بابك تختى
 دوم- من نظر خاصی ندارم...

یه شب مهتاب ، ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره ، کوچه به کوچه
باغ انگوری ، باغ آلوچه،
دره به دره ، صحرا به صحرا،
اون جا که شبا، پشت بيشه‌ها
يه پری می‌آد ، ترسون و لرزون
پاشو می‌ذاره، تو آب چشمه
شونه‌می‌کنه، موی پريشون...

دیروز در حالی لاگیدن و خاک بازی در اینترنت به آلبوم « جمعه» فرهاد برخوردم و البته آهنگ جاودانه یه    «شب مهتاب» (شهیدان شهر) ، ترانه ماندگار خوانده شده توسط فرهاد بود که احمد شاملو شاعر فقید کشورمان آن را سرود و اسفندیار منفرد زاده مانند اکثر آهنگ های فرهاد آن را تنظیم کرد.
برای من که تمام آلبوم های فرهاد را در رایانه شخصی ام دارم ، گوش دادن این آهنگ در موقع کار البت شور دیگری داره... هنوز هم دارم شهیدان شهر را می شنوم، برای هفصدمین! بار...

یکم-  سید رسانه صادق دامت لف لف در پیامی به ملت شهید پرور ایران و اینجانب که از نخبگان علمی و عملی جامعه هستم فرموده اند: « آدم ها مي آيند و مي روند. مهم اين است كه چه كاري را چگونه انجام مي دهند.»

 

دوم- از نظر سایت بایر مونیخ علی کریمی که  برای نخستین بار پس از دوران مصدومیتش به همراه بایرن مونیخ تمرین کرد نمی تواند  جایگزین مناسبی برای میشاییل بالاک باشد.

نکته: از نظر ما سایت بایر مونیخ هیچ غلطی نمی تواند کند.

 

 

سوم- خدا بیامرز را حسابی تیغ زده اند. در زمان حیاط (حیات؟!) هم اینچنین بود؛ جبهه ملی حسابی شیره اش را کشید، دبار هم از ان طرف، کشتی گیران تیم ملی هم از اینطرف... خدا بیامرز داش آکل در خاک خیلی ها بود...

 

چهارم- ورود اینجانب را به جریان کج اندیش معاند تبریک و تسلیت می گویم. از دوستان عزیر که بنده را مورد لطف قرار دادند بی نهایت چیزم.

 

 

یکم- کتابی می خوانم به عنوان "دلتنگیهای نقاش خیابان چهل و هشتم" اثر جی. دی. سالینجر ( برای دانستن او برید اینجا ... )

دوم- پرونده‌ پسر جواني‌ كه‌ پس‌ از بريدن‌ گوش‌ دوست‌ خود با آن‌ جاسوئيچي‌ ساخته‌ بود براي‌ صدور حكم‌ به‌ دادگاه‌ عمومي‌ تهران‌ فرستاده‌ شد.
چندي‌ پيش‌ جواني‌ با مراجعه‌ به‌ پليس‌ آگاهي‌ ورامين‌ از دوست‌ خود به‌ خاطر بريدن‌ گوشش‌ شكايت‌ كرد.  او در شكايت‌ خود گفت‌: 17 بهمن‌ ماه‌ سال‌ 83 متهم‌ مرا به‌ باغي‌ در كرج‌ كشاند و آنجا با چاقو تهديد كرد كه‌ هرچه‌ پول‌ دارم‌ به‌ او بدهم‌. من‌ در برابر خواسته‌ او مقاومت‌ كردم‌ كه‌ احمد با چاقويي‌ كه‌ همراه‌ داشت‌ گوش‌ مرا بريد و داخل‌ دسته‌ كليدش‌ قرار داد.  
دوشنبه‌ هفته‌ جاري‌ محاكمه‌ متهم‌ در شعبه‌ 71 دادگاه‌ كيفري‌ استان‌ تهران‌ برگزار شد كه‌ رئيس‌ دادگاه‌ با توجه‌ به‌ رضايت‌ شاكي‌ و درخواست‌ ديه‌ او، پرونده‌ را براي‌ صدور حكم‌ به‌ دادگاه‌ عمومي‌ جزايي‌ تهران‌ فرستاد.

 نکته : این هم از دوستی که گوش شنوا ندارد... توصیه می شود که اگر کسی را به شدت دوست دارید... علاوه بر گاز گرفتن گوش ، پای وی را نیز قطع کنید... در مورد رفقایی که دوستانی از میان نسوان دارند با ذکر قلم پاتو قطع می کنم توصیه می شود.

سوم- خدا قبول کنه مناظره با روح مرحوم تختی دارد به صورت کتاب در می آید... اسمش را گذاشته ایم : رستم از شاهنامه گریخت... تیتر کیهان ورزشی در همان زمان خودکشی... تقریبا فهممان بیجک گرفت از این رخداد... راستی اگر یک روزی رضا زاده در حمام خانه اشان مرحوم شد، بدان و آگاه باش که بد خواه نداشته... می دانید یکی از آدم های بسیار نزدیک به تختی (بروید فصل مربوط به او در کتاب...) می گفت : آدم ۳ شبانه روز زن و بچه را ول نمی کند تا برود هتل فکر کند...

 

اول - یادش به خیر... هر کس که وارد می شد، با موجوداتی مواجه می شد که به همه چیز می خوردند ، جزء خبرنگار. این هم یکی از اون ها بود. صالح درگاهی. قصه جالبی داره این عکس. آقای آقا محمدی (قائم مقام سابق صدا و سیما و ...) آمده بودن اینا و داشتن سخنرانی می کردن در مورد " انسان". می گفتند که انسان تعادل دارد و نمی تواند روی دست راه برود. بعد سوال کردن که کسی می تواند روی دست راه برود؟! یهو صالح درگاهی که پدرش از دیپلمات های بلند پایه وزارت امور خراجه بودند و الان معاون بین الملل سازمان ارتباطات و فرهنک اسلامی در امد و گفت؛ من می توانم. آقای آقا محمدی که خوب تشخیص داده بودند اینجا آدم های غیر عادی حضور دارد، گفتند بفرمایید ، ببینیم. او هم رفت و روی دست بالانس زد و ... جالب این جا بود که صالح سر و ته ایستاده بود و آقای آقا محمدی هم صحبت می کرد... یک چیزی حدود ۷ یا ۸ دقیقه... راستی اون کسی که کنارش ایستاده صادق حسینی است که فرق آدم متعادل و کسی که متعادل نیست، مشخص بشه.

دوم- سعید هم رفت...

یکم-  زنی در شهر بود، یک گناهکار؛ وقتی او فهمید که مسیح در خانه ی یک ریاکاراست، یک کوزه مرمرین از مرهم به آنجا برداو پشت پاهای مسیح ایستاد ، در حال گریه، پاهای مسیح را با اشک های خود خیس کرد و آنها را با موهای خود خشک کرد، پاهای او را بوسید و بر آنها روغن مالیدوقتی ریاکار که با مسیح شرط بسته بود این صحنه را دید، با خودش گفت :"اگر این مرد واقعا پیامبر بود، متوجه معنی این رفتار و آنکه از طرف یک زن گناهکار است "میشدو مسیح به او پاسخ داد، شمعون، می خواهم چیزی به تو بگویمیک قرض دهنده دو بدهکار داشت. یکی آن که یک صد شاهی به او مدیون بود و دیگری پنجاه. وقتی آنها پول نداشتند که قرض او را پس دهند، او هر دو را بخشید. کدام یک او را بیشتر دوست خواهند داشت؟شمعون پاسخ داد: " من فرض می کنم آن کسی که بیشتر بدهکار بود". و مسیح به او گفت: " تو درست قضاوت کرده ای " مسیح به سمت زن برگشت و به شمعون گفت: این زن را می بینی؟ تو به من هیچ آبی ندادی تا پاهایم را بشویم، اما این زن پاهای مرا با اشک خود شست، و با موهایش خشک کردتو به من بوسه ای ندادی: اما او از زمانی که من آمده ام بوسیدن پاهای مرا متوقف نکرده است. تو بر سر من روغن نمالیدی اما او این کار را کردبه این دلیل به تو می گویم که گناهان او بخشیده شد به خاطر عشق زیادش. اما برای عشق کم، بخشایش کمتری است.( لوقا7: 47-37)

دوم- به نظر می رسد بحث سه شنبه فراکسیون ورزش مجلس شورای اسلامی حسابی داغ باشد(مواظب باشید نسوزید) آن طوری که امروز در راهروهای مجلس شنیدم، می خواهند بروند زیر یه خم فدراسیون فوتبال. آتش تهیه را آقای تمدن نماینده شهرکرد و عضو فراکسیون  شروع کرده اند... چه روزی است، سه شنبه...

سوم-...

چهارم- سوم ، یعنی فعلن...