یکم- من از چند چیز به شدت ناراحتم و حتی از کار خودم به عنوان یک خبرنگار شم دارم. ناجی یا منجی و حتی مصلح اجتماعی هم نیستم ، اما هیچ کس نمی تواند در پاسخ به انتقاد من بگوید که فاسدم یا باج گیرم و یا برای یک مسافرت ایمانم را داده ام...البت می شود حرف بسیار زد مث دوستان که بسیار سخن می گویند...

دوم- این دیگر حرف نیست، نجس خواریست. نوشخوار کردن سخن. من از بوی گند دهانی که دروغ می پراکند ، خود فروشی را به زبان می آورد به شدت متنفرم. نان و نمک حرمتی داشت که چون خیلی وقت است حرمت  نان را نگه نمی داریم ، حفظ حرمت آن خنده دار شده.

سوم- خیلی ناراحت شدم از اینکه برخی از دوستان رسانه ای ام در سفر به کره به جای هتل در خیابان به سر بردند. نمی خواهم در مورد کارکردهای رسانه و وظایف و مسئولیت خبرنگار سخن بگویم اما یاد اتفاقی افتادم که برای چند ماه سخت از  روزنامه نگاری پیشمان شدم. دوستانی که براس سفر به آلمان علی رغم انتقادهایی که به مجموعه محمد دادکان داشتند و حتی در گعده های دوستانه او را احمق خطاب می کردند برای یک سفر چنان به دست و پا افتادند، خود و قلمشان در برابر دادکان تا کمر خم شد ، در جلسه های خصوصی با او دروغ پردازی کردند و در خدمتش بودند و... هکذا.

چهارم- ...

پنجم- اتفاق خوبی نیست؛ نجس خواری